บทที่ 12 หวั่นไหว
"อาชิกิงได้ไหมฮับ" ตรัยคุณซื้อไก่ย่างมาฝากเจ้าหมาน้อย อินทัชเห็นก็เกิดอยากกินขึ้นมาบ้าง
"กินได้ครับ อาชิอยากกินเหรอครับ"
"อยากฮับ"
"อาเดย์ซื้อมาสองไม้ อาชิก็แบ่งกับชีโร่คนละไม้"
"อาชิไม่ได้แย่งชีโย่กิงใช่ไหมฮับ"
"ไม่ได้แย่งครับ เขาเรียกว่าแบ่งกันกิน"
"ฮับ อาชิค่อยฉะบายใจหน่อย"
"ชีโร่ ออกมาหาพี่อาชิเย็ว พี่อาชิมีไก่ย่างมาฝากด้วยนะ" อินทัชร้องเรียกเมื่อเดินมาถึงคอกของเจ้าชีโร่
บ๊อกๆๆ
เมื่อได้ยินเสียงของเด็กน้อย เจ้าชีโร่ที่กำลังนอนหลับอยู่ในบ้านหลังเล็ก มีที่กั้นล้อมรอบอย่างดีเพื่อไม่ให้มันหลุดออกมาข้างนอกได้ ก็รีบวิ่งออกมาแล้วเห่าเสียงดัง พร้อมทั้งส่ายห่างด้วยความดีใจ
"มาๆ กิงไก่กัง อาชิกิงเป็งเพื่อง" อินทัชกวักมือเรียก เมื่อคนเป็นอาเปิดคอกให้เจ้าชีโร่ออกมา เด็กน้อยนั่งขัดสมาธิลงไปกับพื้นหญ้าเหมือนตรัยคุณ
บ๊อกๆๆ
เจ้าชีโร่เห่าพร้อมทั้งวิ่งวนรอบตัวเด็กน้อย ดีใจที่ได้ออกมาวิ่งเล่นข้างนอก
"นี่ของอาชินะครับ เดี๋ยวของชีโร่อาเดย์ต้องฉีกให้เป็นชิ้นเล็กๆก่อนตรัยคุณยื่นไก่ย่างให้หลานชายหนึ่งไม้ แล้วฉีกไก่อีกไม้เป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ชามอาหารให้เจ้าชีโร่
"ชีโย่อาหย่อยไหม ฉ่วงพี่อาชิอาหย่อยมาก" อินทัชถามเจ้าชีโร่ทั้งที่มีไก่ย่างอยู่เต็มปาก
บ๊อกๆๆ
เจ้าชีโร่เห่า แล้วกินไก่ในชามอาหารของมันอย่างเอร็ดอร่อย
"นี่! ไปให้มันกินได้ยังไง เดี๋ยวมันก็ท้องอืดตายพอดี" ยลดาเดินมาหาเจ้าชีโร่เพื่อจะเทอาหารให้ เธอต่อว่าตรัยคุณที่ให้ไก่ย่างเจ้าชีโร่กิน
"มันกินได้เนี่ย ไม่เห็นเหรอว่ามันกินใหญ่เลย แล้วก็ไม่เห็นมันจะเป็นอะไรเลย หมาตัวไหนมันก็กินทั้งนั้นแหละ" ตรัยคุณเถียง
"ใช่ฮับ อาชิก็กิง อาหย่อยมากๆ เยยฮับ ชีโย่ก็อาหย่อย ใช่ไหม ชีโย่"
บ๊อกๆๆ
"พี่ยูมิรู้ค่ะว่าอร่อย แต่หมาไม่ควรกินอาหารของคน ถ้ากินอาจจะทำให้ชีโร่ไม่สบายได้น่ะสิคะ"
"ฉันเห็นหมาตัวอื่นกิน ก็ไม่เห็นมันจะตายเลย"
"นี่!! ทำไมถึงได้เข้าใจอะไรยากนัก ที่พูดที่บอกเนี่ยมันไม่เข้าหูบ้างหรือไง หรือว่าแก่แล้วหูเลยตึง ถึงต้องให้พูดซ้ำๆ"
"เธอว่าใครแก่ห๊ะ เธอสิยัยเด็กแก่แดด ยัยเด็กใจแตกด้วย"
"ว่ายูมิแบบนี้อีกแล้วนะ ไอ้ผู้ใหญ่ปากมอม"
"ยัยเด็กใจแตก"
"ปากร้ายนักนะ กินเข้าไปเลย" ยลดาโมโหที่ถูกตรัยคุณกล่าวหาว่าเป็นเด็กใจแตกไม่เลิก คว้าไก่ในมือของเขามา แล้วยัดใส่ปากของเขา
"ยัยเด็กบ้า ชีโร่มันเลียไปแล้วนะ"
"แล้วไง แค่น้ำลายหมา ไม่ถึงตายหรอก แล้วปากของชีโร่ก็สะอาดกว่าปากของนายอีก"
"แค่น้ำลายหมาเหรอ งั้นก็กินเองเลย กลืนเข้าไปเลยนะ" ตรัยคุณว่า พร้อมทั้งหยิบไก่ยัดใส่ปากของเด็กสาว
"อื้อ..." ยลดาพยายามแกะมือใหญ่ที่ปิดปากของเธอออก
"โอ๊ย!!! ยัยหมาบ้า ปล่อยสิโว้ย" ตรัยคุณร้องลั่นเมื่อถูกคมเขี้ยวงับเข้าที่มือหนา
"ว่ายูมิเป็นหมาอีกแล้วนะ อยากโดนอีกใช่ไหม"
"ก็ลองมากัดอีกสิ จะจับเลาะฟันออกหมดปากเลย" ตรัยคุณว่า มือก็จับรอยเขี้ยวที่โดนยูมิกัด
ทั้งคู่ทะเลาะกันโดยไม่ได้สนใจอินทัชกับเจ้าชีโร่ที่นั่งมองทั้งสองคนอยู่
"อาเดย์กับพี่ยูมิทะเยาะกังอีกแย้วชีโย่ เยาไปเย่งตรงนู้งดีกว่า อาชิไม่เข้าใจเยยจริงๆ ทำไมต้องทะเยาะกัง ทะเยาะกังเหมืองเด็กน้อยเยยเนอะ ชิโยคิดเหมืองอาชิไหม" อินทัชพูดกับเจ้าชีโร่ ขณะที่อุ้มมันเดินไปหน้าบ้าน เจ้าหมาน้อยก็เห่าตอบราวกับเห็นด้วย
"ยูมิเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้พี่นะ" พรพระพายเอ่ยบอกขณะกำลังนั่งรับประทานข้าวเย็นกันพร้อมหน้า
"พี่พายจะให้ยูมิเป็นเพื่อนเจ้าสาวจริงๆ เหรอคะ ยูมิดีใจที่สุดเลยค่ะ แต่ยูมิไม่มีชุดสวยๆ นะคะ" ยลดาพูดอย่างดีใจที่ตนจะได้มีส่วนร่วมในงานสำคัญของคนที่เธอเคารพรักดุจพี่สาว
"เรื่องชุดไม่ใช่ปัญหา พี่เตรียมไว้ให้แล้ว ถ้างั้นคืนนี้ก็รีบเข้านอน เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เราจะไปหัวหินกันแต่เช้า"
"เย่!! อาชิจะได้ไปเที่ยวทะเยอีกแย้ว อาชิไปเอาชุดว่ายน้ำใฉ่กระเป๋าก่องนะฮับ" อินทัชบอกอย่างดีใจ
"กินข้าวให้หมดก่อนค่ะ แล้วค่อยไป"
"ฮับ พี่ยูมิกิงเย็วๆ ฮับ อาชิจะให้ดูชุดว่ายน้ำตัวใหม่ แม่พายพึ่งชื้อให้"
"ค่ะ เรารีบกินกันเลย"
"อาชิอยากให้แม่พายแต่งงานกับพ่อแทนบ่อยๆ อาชิจะได้มาทะเยบ่อยๆ" อินทัชพูดอย่างดีใจที่ได้มาเที่ยวทะเลอีกครั้ง
"ไม่ต้องแต่งงานบ่อยๆ ก็มาได้ครับถ้าอาชิอยากมา" แทนไทเอ่ยบอกลูกชาย ขณะที่ยืนโอบเอวของพรพระพาย
"จริงนะฮับ"
"จริงครับ"
"เย่ๆๆ อาชิไปว่ายน้ำได้ไหมฮับ" เด็กน้อยกระโดดชูมือขึ้นอย่างดีใจ
"ได้ครับ" แทนไทตอบ
"พี่ยูมิไปว่ายน้ำกันฮับ" เด็กน้อยเดินไปจูงมือของยลดา
"ยูมิมีชุดว่ายน้ำมาไหม" พรพระพายถาม
"ไม่มีค่ะ"
"งั้นใส่ของพี่ไปก่อนนะ น่าจะใส่กันได้"
"ขอบคุณค่ะพี่พาย" ยลดายกมือไหว้ พรพระพายใจดีกับเธอเสมอ
"เดี๋ยวนี้อาชิลืมอาเดย์ไปเสียแล้ว" ตรัยคุณพูดขึ้นลอยๆ
"โอ๋ๆๆ อาชิไม่ได้ยืมอาเดย์ฮับ อาเดย์ไปว่ายน้ำกับอาชินะฮับ" เด็กน้อยเดินเข้าไปกอดคนเป็นอาอย่างเอาใจ
"แก่แล้วก็แบบเนี่ย ขี้น้อยใจ กลัวไม่มีใครรัก" ยลดาพูดลอยๆ ขึ้นมาบ้าง แต่ก็ตั้งใจให้ตรัยคุณได้ยิน
"หุบปากไปเลยยัยเด็กใจแตก"
"ยูมิบอกกี่ครั้งแล้วว่ายูมิไม่ได้ใจแตก ไอ้ผู้ใหญ่ปากเสีย"
"อาเดย์กับพี่ยูมิทะเยาะกังอีกแย้วฮับแม่พาย" เด็กน้อยฟ้องคนเป็นแม่ที่ยืนส่ายหัวให้กับสองคนที่ทะเลาะกันได้ทุกวัน
"แบร่!! อาชิไปว่ายน้ำกับพี่ยูมิดีกว่า" ยลดาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ตรัยคุณก่อนจะชวนเด็กน้อยไปว่ายน้ำ
"สักวันจะตัดให้ลิ้นขาดเลย" ตรัยคุณกัดฟันพูด
ตู้ม!!!!
"อาชิรอพี่ยูมิด้วย" ยลดาบอกเสียงดัง เมื่อเด็กน้อยกระโดดลงสระว่ายน้ำสำหรับเด็ก ขณะที่เธอกำลังถอดเสื้อคลุมออก
"พี่ยูมิ เย็วๆ" อินทัชตะโกนเรียก ขณะที่ลอยคออยู่ในน้ำ
"พี่ยูมิมาแล้ววว" ยลดาบอก ก่อนจะกระโดดตามลงไปในสระ
"ฮ่าๆๆ" เด็กนน้อยหัวเราะชอบใจเมื่อน้ำกระจายเต็มหน้า
"โอ้!! บักแตงโม นี้คือนมเด็กอายุสิบเจ็ดจริงเหรอวะ ...เชี้ยบาส ตบหัวกู" วินพูดด้วยความตะลึงที่เห็นยลดาอยู่ในชุดว่ายน้ำ ก่อนจะหันไปด่าบาสที่ตบหัวเขาอย่างแรง
"น้องนุ่งก็ไม่เว้นนะมึง" บาสว่า
"กูก็พูดไปงั้นแหละ กูไม่ได้คิดอะไรกับน้องเสียหน่อย แต่คนไม่พูดนี่สิน่ากลัวกว่า" วินพูดพร้อมทั้งปรายตาให้บาสหันไปมองตรัยคุณ
"ถึงกับอึ้งเลยเหรอเฮีย" บาสถาม
"อึ้งกับพ่องมึงดิ เด็กแก่แดดสิไม่ว่า" ตรัยคุณว่า แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากร่างเล็กเลย
"ว่าเขา แต่ตานี้มองไม่กะพริบเลยนะค้าบบบ" วินเอ่ยแซว
"มึงอยากลงไปเล่นน้ำบ้างไหม กูจะได้ช่วยสงเคราะห์" ตรัยคุณถามเสียงเรียบ แต่สายตาของเขาบ่งบอกว่าพร้อมที่จะถีบวินตกน้ำ
"ผมยังไม่อยากเล่นตอนนี้ แต่ถ้าเฮียอยากเล่นผมสองคนไปเล่นด้วยก็ได้นะ" บาสพูด
พลั่ก!!!!
ตู้ม!!!!
"เฮ้ย!!! ทำไมเฮียทำแบบนี้ ผมต้องไปดูความเรียบร้อยของงานนะ" บาสว่าเมื่อโดนตรัยคุณถีบตกน้ำ
พลั่ก!!!!
ตู้ม!!!!
"ฮ่าๆๆๆๆ เฮ้ย!!! เฮีย!!!" วินที่กำลังหัวเราะเยาะบาส ก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อถูกตรัยคุณถีบตกน้ำไปอีกคน
"เชิญพวกมึงสองคนเล่นน้ำกันตามสบาย" ตรัยคุณว่า แล้วก็เดินออกไปทันที
ขณะที่ยืนทำหน้าที่เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาว ตรัยคุณเอาแต่ยืนจ้องใบหน้าของยลดาด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะไม่สามารถเดาความรู้สึกของเขาได้
พิธีแต่งงานของแทนไทกับพรพระพายผ่านพ้นไปด้วยดี เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็เดินไปขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน
"อาชิหิวหรือยังคะ เราไปหาอะไรกินกันตรงนู้นไหม" ยลดาเอ่ยถามเด็กน้อย ตอนนี้เธอรู้สึกหิวจนท้องร้องโครกคราก ตั้งแต่เช้าเธอดื่มนมไปแค่แก้วเดียว เพราะตื่นเต้นจนกินอะไรไม่ลง
"หิวฮับ"
"งั้นเราไปหาอะไรกินกันค่ะ"
"อาชิจะกินอะไร" ยลดาถามเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหารหลากหลายชนิด มีแต่ของน่ากินทั้งนั้น
"อาชิจะเอาอันนี้" อินทัชชี้อาหารที่ตัวเองต้องการให้ยลดาตักให้
"พี่ยูมิตักให้นะ อาชิเอากี่ชิ้นคะ"
"ฉองฮับ"
ทุกการกระทำของเด็กสาวอยู่ในสายตาของ บอดี้การ์ดหนุ่ม ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้เขาถึงได้ชอบมองหน้าของยัยเด็กนี่นัก
"คุกๆๆ" วินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ทำท่ากระแอมกระไอ
"ไอ้วินทำไมวันนี้มึงไอเสียงแบบนี้วะ" บาสถามพลางยิ้มขำ
"พักนี้ชอบกินกระดูกอ่อน มันเลยชอบติดคอว่ะ" วินตอบ ยิ้มยียวนแล้วมองหน้าตรัยคุณ
"แล้วมึงสองตัวอยากตีนติดคอบ้างไหม" ตรัยคุณเอ่ยถามเสียงเย็นยะเยือก เมื่อเห็นท่าทีของลูกน้องที่อยู่ในความดูแลของเขาอีกทีลองจากแทนไท
"เอาตีนเฮียไว้ที่เดิมเลยครับ ไม่ต้องมาสะกิดคอผมสองคน" วินว่า
"ยูมิพอแต่งตัวแบบนี้แล้วน่ารักขึ้นเยอะเลย เฮียว่าไหม" บาสถาม เพื่อดูท่าทีของตรัยคุณที่มีต่อเด็กสาว
"หึ ก็แค่เด็กใจแตก" คนปากแข็งเอ่ย พลางยกแก้วไวท์ขึ้นมาดื่ม
"แต่ตั้งแต่ยูมิเข้ามาอยู่บ้านคุณแทน ผมก็เห็นเธอทำตัวน่ารักสมวัยอยู่นะ มีแต่เฮียนั่นแหละชอบหาเรื่องชวนยูมิทะเลาะ เฮียไม่ชอบยูมิเหรอ" วินพูดไปตามที่ตนรู้สึก ยูมิเป็นเด็กน่ารักคนหนึ่ง ไม่เห็นจะแก่แดดเหมือนอย่างที่ตรัยคุณคอยค่อนแคะ
"กูบอกเหรอว่ากูไม่ชอบ" ตรัยคุณพลั้งปากออกมาอย่างลืมตัว
"นั่นแน่!" วินกับบาสพูดขึ้นพร้อมกัน
"วันนี้มึงสองตัวเป็นไรมากไหม ถ้าปากมันว่างมากก็ไปหาอะไรยัดใส่ปากเลย" ตรัยคุณพูดแก้เกล้อ แล้วกระดกไวท์ลงคอทีเดียวหมดแก้ว
"ผมสองคนไม่เป็นไรหรอก แต่เฮียจะทำอะไรเด็กมันก็คิดดีๆ ก่อน ยูมิพึ่งจะอายุสิบเจ็ด ไม่งั้นคุกจะถามหานะครับ แล้วจะหาว่าผมสองคนไม่เตือน" วินพูด
ตรัยคุณยืนมองใบหน้าจิ้มลิ้มของยลดาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งโดยไม่สามารถเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
